لوڑ کردار دی ہوندی اے گفتار دی نہیں سجناں اینویں ناں کہانیاں کوڑیاں پا جیہڑی نیتیے اوہ نماز ہوندی پڑھ تھلے مصلے تے پانویں پھوڑیاں پا تیرے ہار سنگھار نوں کسے ویکھناں نہیں گل تسبیحاں تے پانویں ہتھ چوڑیاں پا اوناں وڈنی اے پلکے قصور مندا جیہڑے بیجدے نے اج روڑیاں پا What truly counts is character, not hollow speech— don’t feed me fake tales of your so-called piety. In prayer, it is the intention that matters, whether you kneel on a prayer mat or on palm-woven leaves. No one will look at your religious attire or display, even if beads hang from your neck and bangles ring your wrists. They will reap tomorrow, O Qasoor Mand, those who scatter the seeds today.
رب رسول دے فرض نہ سمجھين - فرض سمجھنا ايں اپنے دھندياں نوں حشر نہيں کفايت رعايت ملنی - تيرے جياں گندياں حرص پسندياں نوں دل کالا وخالہ اے نيک تيرا - اينويں لج پيا لانا چنگياں نوں بندہ رب دا بن قصور مندہ - کي بن بن دسنا اين بندياں نوں You dismiss your Lord’s command as if it were nothing, Yet treat your own pursuits as law and necessity. No pardon will reach them, no refuge on the Day of Judgment— Such vile souls, enslaved by filth and greed. Your heart is pitch-black, though you cloak yourself in piety— Why do you dare to disgrace the truly righteous? Become a slave of your Lord, O deficient one(Qasoor Mand)— Why do you keep posturing before the eyes of men?
